عملیات حرارتی لوله‌های فولادی بدون درز: نرماله کردن، کوئنچ کردن، تمپر کردن و تنش‌زدایی

پس از عملیات حرارتی، لوله‌های بدون درز باید تحت آزمایش‌های مکانیکی دقیقی قرار گیرند تا موفقیت‌آمیز بودن فرآیند تأیید شود. آزمایش‌های رایج شامل آزمایش کشش برای اندازه‌گیری استحکام تسلیم، آزمایش ضربه V-notch شارپی برای تأیید چقرمگی در دمای پایین و آزمایش سختی در امتداد سطح لوله است. این نتایج در گواهی آزمایش آسیاب (MTC) ثبت می‌شوند. اگر یک دسته از محصولات نتواند خواص مورد نیاز را برآورده کند، ممکن است دور دوم عملیات حرارتی روی آنها انجام شود، اگرچه این کار با دقت کنترل می‌شود تا از تخریب یکپارچگی فولاد جلوگیری شود. علاوه بر این، می‌توان از آزمایش متالوگرافی برای تأیید اندازه دانه و توزیع فازهای مختلف استفاده کرد و تأیید کرد که فرآیند به ساختار داخلی مورد نظر دست یافته است.

در طول عملیات حرارتی با دمای بالا، جو داخل کوره باید به دقت کنترل شود تا از واکنش‌های نامطلوب سطحی جلوگیری شود. کربن‌زدایی، از دست دادن کربن از لایه سطحی، می‌تواند منجر به یک "پوست" نرم شود که مقاومت سایشی و استحکام خستگی لوله را به خطر می‌اندازد. برای جلوگیری از این امر، بسیاری از کوره‌های مدرن از یک جو محافظ گاز بی‌اثر مانند نیتروژن یا نسبت کنترل‌شده‌ای از گازهای احتراق برای حفظ محیط خنثی استفاده می‌کنند. به عنوان یک روش جایگزین، ممکن است اجازه داده شود یک لایه نازک از پوسته محافظ تشکیل شود که متعاقباً از طریق اسیدشویی یا انفجار شات مکانیکی حذف می‌شود. کنترل جو کوره تضمین می‌کند که خواص سطحی لوله به اندازه ویژگی‌های مکانیکی هسته آن قابل اعتماد باشد.